سه شنبه,۴ مهر, ۱۳۹۶ | ۵۴ : ۰۱
خانه / آب / شعار صرفه‌جویی درمصرف آب، آب در هاون کوبیدن!
۱۳۹۴/۰۶/۲۶

شعار صرفه‌جویی درمصرف آب، آب در هاون کوبیدن!

شعار صرفه‌جویی درمصرف آب، آب در هاون کوبیدن!
خشکسالی

فرهنگسازی چون یک سریال تلویزیونی نیست که در چندین قسمت متوالی به نتیجه مطلوب رسید و همگان را قانع کند.

این روزها این کلمه مهجور و مظلوم را بسیار می شنویم ، فرهنگ سازی امری است سهل و ممتنع، ده ها سال زمان می خواهد و ابزار، سرمایه گذاری می خواهد و چهره های مرجع و برنامه ریزی های ملی و مدیریت های قوی و سالم.

برخی فرهنگ سازی را همچون درست کردن نیمرویی در ماهیتابه می پندارند و آنقدر شعار زده و کودکانه آن را تبیین و تجلیل می کنند که پس از گذر دهها سال نه آن که فرهنگ سازی نشده که باعث کم رنگ و نابود شدن همان فرهنگ قدیم نیز گردیده است.

این روزها بحران آب در کشورمان به آنچنان مرحله ای از خطر نزدیک شده که شاید اگر از خواب و قیلوله اجتماعی برخیزیم با فاجعه ای انسانی و طبیعی مواجه خواهیم شد.

بحران آب دیگر از مرز هشدار و آویزان کردن چند تابلو و بیلبورد و آگهی های ملوس تلویزیونی گذشته است.

این که ما ایرانی ها از کارهای جمعی گریزان و فقط به خویشتن خویش بسنده می کنیم باعث گردیده که منافع شخصی را به منافع گروهی ترجیح دهیم که نتیجه آن را متأسفانه در بسیاری از روابط اجتماعی، تولیدی و خدماتی در کلان کشوری شاهدیم. اینکه هیچکس حاضر نیست سوزنی به خود و جوال دوزی به دیگران بزند نشأت گرفته از نگاه خود محورانه و خودخواهانه ای دارد که همه مان درگیر آنیم.

به آب بپردازیم به عاملی که باعث آبادان است و نبود آن مرگ و نیستی و نابودی است، زمانی که کشور با این همه مسائل زیست محیطی و اقلیمی و کمبود آب مواجه است صحبت از خود کفایی شاید مقرون به منطق نباشد.

این بحران از ده سال پیش شروع شده است، با بهره برداری از ۹۷ درصد آبهای سطحی عملا بسیاری رودخانه هایمان را خشکاندیم ، ادامه این روند در درازمدت درصد قابل توجهی از مردم کشور را جهت زنده ماندن مجبور به مهاجرت از کشور خواهد کرد.

مدیریت ناصحیح ما موجب خشک شدن تالابها و هدر رفتن آبهای سطحی و زیرسطحی گردید.

مصرف ما بیش از توان طبیعت کشورمان است ما در میانه راه خطر و بحران آبی هستیم اگر حتی الان و در همین شرایط هم درست ، مدیریت کنیم می توانیم بحران را آن هم به زحمت پشت سر گذرانیم .

این امر نیازمند همبستگی ملی و خواست تمامی آحاد مردم است و گرنه این چرخه معیوب همچنان خواهد چرخید تا شاهد ترک ها و داغ های حک شده بر زمین هایی باشیم که زمانی محصول شان هم درآمد بود و هم قوت لایموت مردم .

لب های داغمه بسته مردمی را شاهد خواهیم بود که در حسرت قطره ای باران سر بر آسمان خواهند داشت و مجبور به ترک خاک بی حاصل خواهند شد.

این نوشتار قصد ندارد تا سریال سیاه و تلخی را به تصویر کشاند تا با بزرگنمایی واقعیتی تلخ فقط کلمات بی خاصیتی را بر کاغذ نقش بزند.

الان با بیلانهای منفی سرسام آوری در منابع آبهای زیرزمینی مواجهیم که کمتر کشوری در جهان با این آمار و ارقام مواجه است .

فقط اگر فکر عاجل و سریعی و همین امروز تصمیمات حساس و جدی گرفته نشود و جلوی بهره برداری بی رویه انسانی نامطلوب و تجاوز به طبیعت آب گرفته نشود، در آینده با وضعیت بسیار خطرناکی مواجه خواهیم شد.

کشور ما دچار تغییر اقلیم شده است، روان آبهای ما که در بارش های ۲۵۰ تا ۲۶۵ میلی متری ۹۳ میلیارد متر مکعب بوده این روان آب ها در سال های اخیر به ۵۳میلیارد متر مکعب رسیده است . ما حدود ۸۰ % از آب های تجدید پذیرمان را استفاده کرده ایم در حالیکه طبق تعاریف بین المللی سازمان جهانی محیط زیست و سازمان خواربار جهانی هیچ کشوری در راز مدت نمی تواند بیش از ۴۰ درصد آبهای تجدید پذیر را استفاده کند و نتیجه اینکه طبیعت ما در حال از بین رفتن است .

اکنون ما داریم ۶۲ میلیارد متر مکعب آب را از درون لایه های پایین دستی زمین تخلیه می کنیم و این به معنای نابودی حق زندگی از نسل های بعدی است.

دیگر نمی توانیم بگوییم در آینده دچار بحران می شویم ، هم اکنون در درون بحرانیم شهرهای بزرگ ما دچار کمبود آب هستند، در کشاورزی در ده دوازده سال اخیر تقریبا افزایش تولید نداشته ایم و آب در حال شورتر شدن است از هامون تا هورالعظیم و از ارومیه تا بختگان هم خشکیده اند .

زمین های تهران ۲۳ سانتی متر نشست کرده ، ریزگرد ها و طوفان های خاک و شن اکثر نقاط کشور را در می نوردد. راستی بحران یعنی چه ؟ همه ما داریم دست به یک خودکشی دسته جمعی می زنیم و کمر همت به نابودی خودمان بسته ایم.

 

منبع: روزنامه خراسان